RELEVANT & URGENT

In the art world, the terms Relevant and Urgent are often used to indicate that a work of art matters. If your work is not Relevant or Urgent, it will be considered unimportant. However, when you know that only 13% (!) of the art which is on display or in depots in the museums is made by female artists (and the other 87% by male artist), you may wonder who decides what is Relevant or Urgent. Three guesses…

I made these two necklaces from 925 silver by myself. Jump ring by jump ring. One necklace with the cut out word RELEVANT and one necklace with single letters of the word URGENT. I wear the necklaces to propagate that it is important to show the work of female artists. (Re-) presentation is very important.

Sarmad Book Five: Home

Sarmad is an independent, non-profit interdisciplinary platform for research, publishing, collective thinking, and education in the fields of art, architecture and design. Based in Rotterdam, the Netherlands, it is working across different disciplines from photography, visual arts and architecture to writing, performance art and film. For their fifth book Sarmad Book Five: Home four of my photos of my late neighbour Jan were selected and published.

Sarmad Book Five: Home

“The person in all the photos is Jan, he used to live next to me. Since his wife died, nine years earlier, Jan put their bed in the living room because he didn’t want to sleep upstairs anymore. The bed became the central living environment for him. Everyday he visited the grave of his beloved wife and then got back to the bed. I used to walk in on him a few times a week, and we would have a chit chat and eat something together and sometimes I took some photos. I did so in spring, summer, autumn and winter. Last winter he passed away. I miss him.”

Analog Forever Magazine

Happy to announce that California based Analog Forever Magazine selected the first analog photo I took in years for their online winter exhibition.


Analog Forever Magazine showcases 56 images in their December 2019 Online Group Exhibition “Winter”, curated by Aline Smithson Photography of LENSCRATCH and sponsored by Lomography! These photographs explore the people, places, and memories that make the season of winter special in individual and creative ways. See all of the images selected for this exhibition at http://www.analogforevermagazine.com!

Nasty Women Amsterdam / #teamFemke exhibition and fundraiser

My work Number Two (remastered 2019) got selected for the Nasty Women Amsterdam / #teamFemke exhibition and fundraiser.


Artists from all over the world participate in this iconic exhibition in the very city center of Amsterdam. From South Africa to New Zealand, ages 20 to 80, all genders, world famous and starting: Marlene Dumas, TINKEBELL., Terry Rodgers, Silvia B, Sacha de Boer, Berend Strik, Sarah Maple, Hester Scheurwater, Anouk Griffioen, Max Kisman, Inge Aanstoot, Sylvana Simons, Barbara Broekman, Maxime Duvall, Liz Nielsen, to name a few. And me of course. So come and buy your artwork!

WHERE & WHEN?

De Balie debate center
Kleine-Gartmanplantsoen 10
1017 RR Amsterdam, Netherlands

December 8-15, 2019
Opening reception December 8, 2019, 4-8pm.
Opening hours: Mon-Sun 10am-11pm
Finissage December 15, 2019, 4 pm.

Why?

Women on important positions like mayors, politicians, talk show hosts, musicians, all get a lot of sexist dirt thrown at them. Women are called hysterical, while men in the same situation are called bold….

It’s structural, it’s normalized, it’s everyday sexism. 

This. Must. Stop. 

That’s why Nasty Women Amsterdam strike again with a new smashing art exhibition & fundraiser in Amsterdam.

SHORT:
1. Exhibition to make a statement against sexism
2. Artists donate their art to show solidarity
3. Fundraiser for charity, so come and buy

100% OF SALES WILL GO TO CHARITY

• Elance Academy: Girls inspire Women, Women inspire Girls
• Doctors of the World: Birth control consultation for undocumented women 

BRING MONEY, BUY ART, BE GOOD

Interview winning photo NRC contest on nrc.nl

With the photo ‘Jan’ I won the NRC Photo Contest. The interview that came with it, was published on the website of the website of the national newspaper NRC.

The whole interview in Dutch:

„De fotograaf heeft een goede positie; door de vele details, krijg je echt een kijkje in iemands leven”, luidde het commentaar van de jury. En: „Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet. En hoe meer vragen het oproept.” 

„Jan is mijn buurman in Leiden”, vertelt Lenny Waasdorp over haar winnende foto ‘Jan’. „Hij is 85. Negen jaar geleden is zijn vrouw overleden, sindsdien is hij alleen. Af en toe loop ik eens bij hem binnen; dan maken we een praatje en eten we samen wat. En soms vraag ik of ik een foto van hem mag nemen.”

„Vroeger handelde Jan in antiek. Hij houdt nog steeds van oude spulletjes. Maar laatst was hij gevallen met z’n scootmobiel. Daarom lag hij op bed, midden in de huiskamer. Ik had een icepack voor hem gehaald. Dat ligt op z’n enkel, onder de theedoek.”

Directe leefomgeving

Waasdorp volgde de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag, studeerde aan de kunstacademie in Istanbul en deed nog een postacademische kunstopleiding. Ze wil zichzelf beslist geen fotograaf noemen. „Daarvoor mis ik de techniek. Ik ben volledig autodidact. Ik heb ook helemaal geen dure spullen. Ik heb geeneens een flits.”

Haar foto’s zijn beelden uit haar directe leefomgeving. „Dat is waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Ik ga niet op zoek naar onderwerpen; de onderwerpen zijn er al. Op een gegeven moment krijg ik de behoefte om ze te fotograferen. Dat gebeurt organisch – óf het gebeurt niet.” 

Spoorlandschap

Zo werkte Waasdorp een paar jaar parttime als conducteur op de trein. In die tijd maakte ze – met haar diensttelefoon – foto’s vanuit de achterste cabine. „Ik heb geprobeerd om de eindeloosheid van het spoorlandschap te laten zien, maar ook de eenzaamheid van het werken op het spoor. In die cabine mogen geen reizigers komen, daar zit je helemaal alleen. Dat was op dat moment mijn leefomgeving. Dan is het voor mij bijna logisch dat ik het ga fotograferen.” Het zwart-wit resultaat is te zien in het fotoboek ‘Station to Station to Station’.

Uitpuilende ogen

Waasdorp maakte ook zelfportretten. 77 stuks, in kleur, in haar eigen studio. Geen mooie plaatjes, maar bewerkte, soms ook bewogen beelden met uitpuilende ogen, openhangende monden en gehavende neuzen. „Het was mijn zoektocht naar identiteit. Of je nu conducteur bent op de trein, of je drinkt thee met de buren, of je opent als kunstenaar een expositie: je bent het allemaal zelf, maar toch gedraag je je telkens anders en word je anders gezien. Dit was mijn manier om dat uit te zoeken.”

Op zoek naar het kwaad

Een andere zoektocht leidde tot de fotoserie ‘See No Evil’. „Ik zag een filmpje over een Vlaamse seriemoordenaar. Die man was tekenleraar. Dat intrigeerde mij, want ik zat natuurlijk ook op de academie. En hij zat gewoon op een verjaardagsfeestje. Nergens gingen alarmbellen rinkelen. Logisch, want je kan aan de buitenkant niet zien wat iemand allemaal doet. Het kwaad heeft geen gezicht. Maar ik wilde weten hoe dat kwaad er dan toch uit zou kunnen zien.”

Dus vroeg ze familie, vrienden en mentoren van haar kunstopleiding of die voor haar wilden poseren. Ze fotografeerde hen met ontbloot bovenlijf en een nylonkous over hun hoofd. „Alsof ze criminelen waren. De typering van het kwaad.” Ze werkte hierbij met een pinhole camera, dus zonder lens, met slechts een klein lichtgaatje. „Die mensen moesten vijf minuten doodstil zo blijven zitten. Eigenlijk heb ik ze al die tijd gevangen gehouden. Het zouden dus net zo goed slachtoffers kunnen zijn. Dat is een mooie extra laag in de foto’s.”

Seriewerk

„Mijn beelden tonen een beetje de rauwheid van het bestaan”, zegt Waasdorp. „Dat zie je terug in vrijwel al mijn werk, en eigenlijk ook in het portret van Jan. Het is een heel realistische foto.” Én ze houdt van series maken. Zoals ze deed met de zelfportretten en spoorlandschappen, maar bijvoorbeeld ook met boorplatformen. „Als je een aantal van dezelfde voorwerpen bij elkaar in een serie zet, worden het haast personen. Dan krijgen ze bijna een identiteit.” 

Een serie van Jan, zit die eraan te komen? „Als hij het leuk vindt ga ik dat zeker doen. Jan is voor mij heel dichtbij. Dat vind ik toch wel het fijnst om te fotograferen.”